بله
من از این شهر
از آدم های این شهر
من از اون دانشگاه
از آدم های اون دانشگاه
من از این کشور
متنفرم.
من فقط تو رو دوست دارم
و فقط بابام رو.
بله.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر 1388ساعت 22:41 توسط مارال پورمندان
|
اگر می رفت
و از امتداد دامنش خمی به جای نمی گذاشت
من هم حرفی نمی زدم،
من هم می رفتم...
+ نوشته شده در شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 14:54 توسط مارال پورمندان
|
آخر روزی پایین می پرم...
پایین
چیزی مرا به خود می خواند
پایین
تو
با حوض رنگ
یا
سبد شکلات...
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام شهریور 1388ساعت 22:31 توسط مارال پورمندان
|
حالا اینجا تنهام...
تنهای تنها...
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم شهریور 1388ساعت 12:33 توسط مارال پورمندان
|
پس هیچ گاه پایان نخواهد یافت...
دور،
عبور یک گربه مرا دلگرم خواهد کرد.
دور،
قسم ها را همه دور خواهم ریخت
دور،
لبخند عزیزت مرا حفظ خواهد کرد...
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388ساعت 9:42 توسط مارال پورمندان
|
حالا چهل و هشت ساعته
که دیگه هیچ چیز این دنیا به من ربط نداره...
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 9:58 توسط مارال پورمندان
|
اما کمی بعدتر گفتیم که کار داریم
و رفتیم بستنی خوردیم.
+ نوشته شده در جمعه ششم شهریور 1388ساعت 13:20 توسط مارال پورمندان
|
دیگر جز تو هیچ کس نیست!
جز تو
همه ترس است
و خاطره است...
+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم شهریور 1388ساعت 23:6 توسط مارال پورمندان
|
